یادداشتی از گل اندام صفری

تاملی در کنار ویرانه سینما ایران

0 دیدگاه ها
956
جمعه ۱۵ آبان ۱۳۹۴ ۰۰:۰۰
22520151106
تاملی در کنار ویرانه سینما ایران
درحالی که مثل بیشتر مناسبت­های هنری و ادبی روز ملی سینما هم بی‌صدا و آرام می‌گذرد، باخبر می‌شویم که به این مناسبت برخی دوستان هنردوست و اساتید خوب شهر برنامه­ای ترتیب داده­‌اند که فارغ از عنوا نبرنامه، محل برگزاری آن توجه ام را جلب می‌کند. برنامه درست در کنار ویرانه‌های سینما ایران و در محل گراند سینما برگزار شده است.
پایگاه خبری - تحلیلی چهلستون :

درحالی که مثل بیشتر مناسبت­های هنری و ادبی روز ملی سینما هم بی‌صدا و آرام می‌گذرد، باخبر می‌شویم که به این مناسبت برخی دوستان هنردوست و اساتید خوب شهر برنامه­ای ترتیب داده­‌اند که فارغ از عنوا نبرنامه، محل برگزاری آن توجه ام را جلب می‌کند. برنامه درست در کنار ویرانههای سینما ایران و در محل گراند سینما برگزار شده است.

جایی که زمانی، تاسیس آن، سرآغازی شد برای تاسیس سینماهای دیگر شهر. در حالی که روی صندلی نشسته­ام، بادیدن فضای گراند سینما تاریخ سینمای قزوین را در ذهنم مرور می‌کنم و سعی می‌کنم صدای هیاهوی مردم شهر را وقتی برای بار اول به سینما آمدند و هیجان شگفتی سراسر وجودشان را دربرگرفت در ذهنم تجسم کنم. ارباب برزوی مهر شاهی مدیرگراند هتل با خریدیک آپارات به قیمت 1300 تومان در حیاط گراند هُتل فیلم به نمایش گذاشت. او اولین باردر نهم مرداد سال 1311 سالنی مختص سینما و تئاتر با گنجایش 500 تا 700 نفر با نام سینما شاهپور تاسیس کرد که بعدها به سینما ایران تغییر نام یافت. بعد از آن بود که کم کم ساخت سالن‌های سینما در قزوین رونق گرفت. پس از ارباب برزو،اصغرداعی شروع به ساخت سالن سینما در قزوین کرد و دو سینمای ب.ب و سینما خیام را ساخت. همه این سینماها امروز یا به هتل و رستوران تبدیل شده­اند یا به مراکز تجاری. دو سینمای دیگر در دهه 40 در قزوین ساخته شد، سینما مهتاب و سینما آریا که دومی با نام سینما ملت مدت هاست به صورت متروک رها شده است. یادم هست که آخرین باری که برای دیدن فیلم به آنجا رفتم، هوا بارانی بود و آب از دیوار داخلی سالن بیرون آمد و در کف سالن جاری شد! پس از آن تنها یک سالن سینما در قزوین ساخته شد، سینما بهمن که در مجاورت حوزه هنری و با امکانات نسبتا به روز و مناسبی در حال نمایش فیلم است. از بقیه این سینماها که زمانی جمعیت زیادی صندلی های آن را پرمی‌کرد که با شور و هیاهو فیلم می‌دیدند، جز خرابه‌ها و یا کاربردهای غیر مرتبط چیزی باقی نمانده است. با خودم فکر می‌کنم سینمانرفتنمان در دنیای مدرن خوب است یا بد و به پاسخی می رسم که استاد عزیزم در برنامه به آن اشاره کرد، ما با از دست دادن سالن سینما، آدم­های کناری‌مان را از دست دادیم.

تاثیر واقعی فیلم زمانی عیان می‌شود که ما آرام روی صندلی سینما نشته‌ایم و همراه با بغل‌دستی‌مان می‌خندیم، گریه می‌کنیم، می‌ترسیم، نفس راحت می‌کشیم و همه این‌هایعنی سینما. این روزها همانطور که دلمان می‌خواهد همه جا تنها باشیم، تنها قدم بزنیم و تنها خرید کنیم، دلمان می‌خواهد تنها فیلم ببینیم. کارگردان هر فیلم، زمانی که به پلان‌های فیلم فکر کرده و آن‌ها را خلق کرده است، خود را به جای بیننده روی صندلی سینما ترسیم کرده است و آرزویش نمایش فیلمش روی پرده سینما بوده است. آن‌وقت ما خوشحالیم که فیلم‌ها را با ابعاد کوچک توی موبایل‌هایا لب‌تاب‌های‌مان می‌بینیم و گمان می‌کنیم که با تکنولوژی توانسته‌ایم راحت تر فیلمببینیم. ما حواس‌مان نیست که داریمیک چیزهای بزرگتری را از دست می‌دهیم.ما تاثیر واقعی و ذاتی فیلم را از دست داده­ایم. ما هنر با هم بودن و فیلمدیدن کنار هم را فراموش کرده­ایم.

بودن در کنار ویرانه‌های اولین سینمای قزوین برای من و خیلی­های دیگرکه سینما رفتن را فراموش کرده­ایم، شاید تلنگری باشد تا اجازه دهیم رویای کارگردان‌ها محقق شود.

 

اخبار مشابه :
گل اندام صفری، سینما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط پایگاه خبری - تحلیلی چهلستون در وب منتشر خواهد شد.

پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.

دیدگاه های ارسال شده توسط شماپیام هایی که به غیر از زبان پارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

هنوز نظری وارد نشده است!

دیدگاه خود را در مورد این خبر نشر دهید.

پست الکترونیکی شما انتشار پیدا نمی کند.